Recensie: Coureur

Zo’n twintig jaar geleden slikten en spoten de meeste profwielrenners zowat alles wat hun prestatie zou kunnen verbeteren. Met gezondheidsrisico’s en imagoschade als gevolg.

De Belgische regisseur Kenneth Mercken was in die tijd nationaal kampioen bij de eliterenners en besloot te stoppen met wielrennen voordat hij in de problemen kwam. Dat leidde tot het deels autobiografische drama Coureur over een jonge beloftevolle Vlaamse wielrenner die zich vooral voor zijn vader wil bewijzen.

Lees hier mijn recensie

Coureur

Echte liefde

In het programma Jinek verklaarden twee gasten de liefde aan de Telegraaf. De een schreef er een boek over (we leven in een vrij land), de ander was verlekkerd op die grote chocoladekoppen. Het is prima als een kop creatief is en prikkelt om het artikel te lezen. Het is bewonderenswaardig als je de tekst eronder helemaal kunt uitlezen.

Ik herinner me hoe ook andere dagbladen weleens uit de slof schoten. ‘Knol op hol’, kopte het AD in 1988 groot op de voorpagina nadat Monique Knol Olympisch kampioen wielrennen op de weg was geworden. Ook onvergetelijk is het Eindhovens Dagblad dat Europees kampioen PSV in het zelfde jaar naar de Champignons League loodste. De lokale groenteman maakte overuren.

Veel liefde vandaag in de Telegraaf, bijvoorbeeld bij vakantiegangers: ‘Verzopen campinggasten houden vol.’ Dierenliefde: ‘Een familie uit Lelystad nam Stampertje mee naar Bonaire, ondanks dat het ticket van het dwergkonijn duurder was dan dat van hun kinderen.’ En deze: ‘Het lukte een Australiër een blikje bier op een binnenlandse vlucht in te checken.’ Bij de Telegraaf is het vier seizoenen lang komkommertijd.

Echte liefde is soms verrassend dichtbij. Mijn dochter en haar vriend vieren hun welverdiende vakantie en kijken naar een serie op Netflix. Als gestoken door een wesp springt mijn wannabe-schoonzoon van de bank en rent naar buiten. Even later komt hij glunderend terug. Hij heeft een zeldzame Pokémon voor haar gevangen: Onix. Ik heb direct gebeld, de Telegraaf is onderweg.

De kracht van een elleboog

Vallen is de normaalste zaak voor een profwielrenner. Na zijn carrière kan hij direct aan de slag als biologieleraar: weinig anderen die zo goed weten hoeveel botten er in het menselijk lichaam zitten. De hedendaagse wielrenner is de ultieme feniks die uit de as verrijst.

Peter Sagan is uit de Tour de France gezet. De Sloveense sprinter, wereldkampioen wielrennen en smaakmaker van het peloton, deelde in de finale een elleboog uit aan zijn Britse collega Mark Cavendish die op topsnelheid tegen een dranghek knalde en met een schouderbreuk de wielerronde onvrijwillig moest verlaten. De beslissing van de Tour-jury zou terecht zijn, mits zij niet eerst een andere straf had uitgedeeld. Het roept de vraag op hoe consequent deze juryleden hun eigen kinderen hebben opgevoed.

De videoscheidsrechter in het voetbal is bedoeld om scheidsrechterlijke dwalingen tegen te gaan. Het tegenovergestelde is waar. Tijdens de finale van de Confederation Cup tussen Duitsland en Chili deelde een Chileen een welbewuste (en volgens sommigen terechte) elleboogstoot uit aan een Duitser. Na veel gesteggel volgde een gele kaart, waar een rode kaart op zijn plaats was geweest. Laten we afspreken dat slechts drie keer per wedstrijd de videoscheidsrechter mag worden geraadpleegd, en alleen door de aanvoerder. Andere bemoeiallen gaan verplicht op wielrennen.

Ook onze weergoden delen regelmatig een elleboog uit. Gisteren viel er voor het eerst hagel in het Afrikaanse land Kenia. Het klimaat gedraagt zich als een op hol geslagen wielerpeloton en er zijn dringend concrete maatregelen vereist. Terwijl de elleboog in de sport moet worden uitgebannen, heeft de politiek dringende behoefte aan een elleboog. Niet de traditionele elleboog – om je ten koste van anderen op het pluche te werken – maar een ongenadige linkse directe.

Perfecte mismatch: Tom Dumoulin in het roze

Welke indruk maakt de beroemde douchescène uit Psycho als je het oorspronkelijke geluid vervangt door het Pink Panther-thema? De horror van de fatale steekpartij verandert bijna in slapstick.

Relaxen in je zonovergoten tuin met onophoudelijk een elektrische grasmaaier aan de ene kant en een schuurmachine aan de andere kant is ook een onwenselijke combinatie.

Zomers ongemak staat in geen enkele verhouding tot het bijwonen van een concert van je favoriete popidool waar een van je vriendinnen wordt opgeblazen. Dat is iets wat je van tevoren lang niet altijd incalculeert.

De paus op een step, de heilige geest in een trainingspak en een hoog gebouw dat ongecontroleerd instort nadat er een vliegtuig in is gevlogen zijn even onwaarschijnlijk als een tang in een porseleinkast en een olifant op een varken. Het ene laat zich moeilijk met het andere verenigen.

De perfecte mismatch bestaat gelukkig ook: een wielrenner in een roze trui! De lieflijke, bijna tedere, uitstraling contrasteert de keiharde opoffering. Een heldhaftige pedaleur die met een waanzinnige gemiddelde snelheid meer dan 3600 kilometer in 21 dagen aflegt, Italiaanse bergen verzet en in afdalingen ongenadig van zijn fiets kan stuiteren, verdient diep respect. Ook al heeft hij zwakke darmen en een zachte g.

Tom Dumoulin