Recensie: Vazante

Brazilië was wereldwijd de grootste boosdoener van de slavernij, die daar ook nog eens later werd afgeschaft dan in andere landen, namelijk in 1888.

Dat het slavenverleden bepalend is voor de Braziliaanse cultuur fascineert regisseur Daniela Thomas. Haar drama speelt zich af in 1821 waar een 12-jarig meisje trouwt met een 45-jarige slavendrijver om zijn dynastie te kunnen voortzetten. Vazante is een traag, maar sfeervol drama met een schokkende finale.

Lees hier de recensie

Vazante

 

Managing director op de pik getrapt

Afgelopen juli stuurde ik een mail naar 130 bedrijven. Ik zoek namelijk leuk en uitdagend schrijfwerk, dus ben ik best bereid om mijn nek ook uit te steken naar het laagste van het laagste: reclamebureaus. Dat was in ieder geval mijn prikkelende boodschap, want als reclamemakers zo graag willen opvallen, behoud ik mij het recht voor om dat ook te doen.

Ik opende als volgt: “Aan de managing director (of iemand anders met zo’n bespottelijke titel). Vijftiger zoekt lousy reclamebureau om die uit de grijze middelmaat te trekken. Een collectief prutsers dat een beetje interessant loopt te doen met uiterlijk vertoon, klanten lastigvalt met clichés en vooral inhoudelijk volkomen knudde is, omdat het nog geen tien interessante woorden achter elkaar kan schrijven. In feite haat ik reclamebureaus, maar ja, iemand moet het doen!”

Mijn experiment slaagde, want het leidde tot de nodige reuring. Leuke en positieve reacties, maar ook flauwe en gepikeerde reacties. Een aantal mailwisselingen en gesprekken verder, bracht ik vanmorgen een bezoek aan een reclamebureau in het zuiden des lands. De ‘managing director (of iemand anders met zo’n bespottelijke titel)’ was de afspraak vergeten, dus schoof ik aan bij een zogenaamde marketingstrateeg. Ik had mij goed voorbereid, getuige een geprint A4-tje met een tekst die staat op de website van het reclamebureau.

Die tekst luidt: “In het reclamevak gaat het aas vaak uit naar de doelgroep consument of in het geval van B2B, de potentiële klant. De aandacht naar toekomstig personeel en huidige medewerkers verkeerd meestal in laag vaarwater. Totdat de vraag naar nieuw talent groot is en de vangst gering. Laten we die te vaak vergeten doelgroep eens uit het slob halen.”

Ik denk dat ik mijn lezerspubliek niet hoef uit te leggen dat in bovenstaande tekst twee knoeperds van fouten staan. Verkeerd? ‘Stam + t’ leer je al op de basisschool. Slob met een b? Arie misschien? En weet de schrijver wel wat de uitdrukking ‘laag vaarwater’ betekent? Natuurlijk is de metafoor – naar klanten hengelen met aas om een grote vis binnen te halen – niet bijster origineel, maar vooral is het onzingehalte hoog en het taalgebruik tenenkrommend.

Mijn kritiek aan de dame van marketingstrategie was uiteraard opbouwend. Het leek mij verstandig om te zeggen dat zoiets beter kan en dat een dergelijk pover taalgebruik klanten kost. Desalniettemin kreeg ik vanmiddag een mailtje van de afwezige ‘managing director (of iemand anders met zo’n bespottelijke titel)’ met de volgende woorden: “Ergens ben je de grens overgegaan tussen zelfverzekerdheid en arrogantie en dat voelt niet goed. Je hebt daarmee bereikt dat we geen raakvlakken zien voor een samenwerking.”

Ach. Persoonlijk heb ik weinig raakvlakken met een ‘managing director (of iemand anders met zo’n bespottelijke titel)’ die er volgens zijn profiel prat op gaat dat ‘BMW’ het eerste woordje is dat zijn zoontje uitsprak, maar ik probeer wel iedereen het voordeel van de twijfel te geven. Ondertussen ben ik razend benieuwd hoe mijn volgende gesprek gaat. Nijmegen, here I come!

Recensie: Blessed Benefit

Films uit Jordanië zie je maar zelden in de Nederlandse bioscoop. Twee jaar geleden liet de verrassende western Theeb een grote indruk achter. Het is de vraag of de gevangenisfilm Blessed Benefit ook zoveel lof krijgt toegezwaaid.

De film gaat over een oudere aannemer die na wat onhandig gesjoemel in de cel belandt. Zijn verblijf duurt veel langer dan gepland, want het lukt zijn sullige neef maar niet om de borgsom bij elkaar te krijgen. Deze combinatie van gevangenisdrama en satire over de corruptie in Jordanië kan helaas niet geheel overtuigen.

Lees hier waarom

Blessed Benefit

Recensie: The Fox

We leven in een land waar de privacy steeds meer onder druk komt en waar rechters en aanklagers langzaam worden vervangen. Wapensmokkel en false flag-operaties leiden tot moord. Kortom: Nederland is een politiestaat

Dat is het verhaal van The Fox, de tweede film van Klaas van Eijkeren die na zijn debuut Patria zeker niet stil is blijven zitten. Met deze internationaal georiënteerde politieke Europol-thriller toont de Bosschenaar zijn liefde en talent voor film maken.

Lees hier de recensie

The Fox

Help me, ik heb een liedje in mijn hoofd!

Ik heb al vier dagen een liedje in mijn hoofd. ‘Girl You Know It’s True’ van Milli Vanilli, en dat vind ik helemaal geen leuk liedje. Het is bovendien een nepliedje. Die twee exotische knapen playbackten, want de echte zangers zagen er niet uit. Ik heb werkelijk geen idee hoe zo’n typisch zeiknummer uit de jaren tachtig in mijn hoofd is gekomen. Hopelijk is het geen voorstadium van alzheimer.

Jaren geleden had ik ook een liedje dat niet meer uit mijn hoofd ging. Ik zat een half uur vast in een lift en werd toen blootgesteld aan ‘Ik weet niet hoe’ van Benny Neyman. Dat is vooral traumatisch als je niet weet hoe te vluchten. Ik wist toen wél hoe ik er vanaf kon komen. Het was Sinterklaastijd en na drie kwartier luisteren met mijn oor tegen een geluidsbox van Bart Smit was Benny Neyman als sneeuw voor kerstmis verdwenen.

Maar ditmaal is het menens! Hoeveel andere liedjes ik de laatste dagen ook beluister, Milli Vanilli heeft zich met weerhaakjes in mijn hersenschors verankerd. Ik zie maar één oplossing. Verlos mij uit mijn lijden en deel dit bericht! Hoe meer mensen dit liedje luisteren, hoe eerder ik er misschien vanaf ben! Bedankt!

Recensie: Knife in the Clear Water

Voor de een betekent arthouse een moment van bezinning in onze hectische samenleving, iemand anders haakt al na een paar minuten af of valt gewoon in slaap.

Knife in the Clear Water is een mooi voorbeeld van verstilde cinema. Een eenvoudig levensverhaal met de dood als thema dat zich afspeelt in een troosteloos berglandschap in Noord-China waar een oude geitenhoeder treurt om het verlies van zijn vrouw.

Lees hier de recensie

 Knife in the Clear Water