Struikelen over de betonblokken

Vorig jaar overleden 76.817 Nederlanders. Kanker is met 21.601 de grootste boosdoener, hart- en vaatziekten volgen op de voet met 20.483 slachtoffers. Dode landgenoten als gevolg van terroristische aanslagen komen niet voor in de statistieken van het CBS.

Desondanks woeden in grote steden felle discussies over het wel of niet plaatsen van obstakels om onvrijwillige aanrijdingen met gemotoriseerd verkeer op drukke straten en pleinen te voorkomen. Bij Hoog Catharijne in Utrecht en De Markthal in Rotterdam zijn inmiddels betonblokken geplaatst.

Het is begrijpelijk dat de emoties hoog oplopen nadat idioten in Nice, Berlijn en Barcelona dood en verderf zaaiden, maar angst is een slechte raadgever. In de Catalaanse stad riepen duizenden mensen tijdens een mars in koor ‘Wij zijn niet bang!’. Wilden zij misschien henzelf daarvan overtuigen? Zo’n massale boodschap zal hooguit de potentiële terrorist motiveren.

Naast opzettelijke aanrijdingen, zie je de laatste tijd gestoorde gasten die met een mes insteken op voorbijgangers. Moet de overheid dan maar steekvrije vesten uitdelen als je het stadscentrum bezoekt? Kwaadwillenden vinden altijd wel een manier om de aandacht te trekken.

Media moeten na een aanslag nooit meer de namen van de daders noemen. Dat is veel effectiever dan het plaatsen van palen, bakken of blokken, die de omgeving ontsieren. In 2016 overleden 2.267 Nederlanders als gevolg van ongelukkige valpartijen. Door het plaatsen van al die obstakels zal het aantal doden alleen maar toenemen.

Betonblokken

Tien drugsfilms: populaire narcotica door de tijd heen

Iedere tijd kent zijn eigen populaire drug. Of het nu gaat om LSD, heroïne, marihuana, morfine, mescaline, cocaïne, xtc of speed.

Hier volgt mijn overzicht van tien sterke films waarin de hoofdpersonen zich graag mogen bedwelmen.

Lees hier verder

Fear and Loathing in Las Vegas

Vijf remakes die je beter kunt mijden

Binnenkort verschijnt er weer eens een remake in de bioscoop. Ditmaal is het de horrorfilm It, over de clown die kinderen de stuipen op het lijf jaagt.

Het is maar heel soms dat een remake het origineel overtreft, maar meestal is het foute boel en armoe troef. Hier volgt een overzicht van vijf remakes die je beter kunt mijden, en waarom.

Lees hier het overzicht

La Femme Nikita

Crowdsurfing voor lekkere wijven

Lang geleden bezocht ik een concert van U2 waar zanger Bono zich op de handen van het publiek liet dragen. Iedereen wilde hem aanraken, maakte niet uit waar, terwijl de nieuwe Messias van de rockmuziek gewoon liggend op zijn rug doorzong.

In die tijd ging ik op aanraden van een vriend naar een optreden van een punkband, want ik wilde gitaar leren spelen en van die uiterst primitieve twee-akkoorden-herrie zou ik misschien wat kunnen opsteken. Tijdens dat concert passeerde er meer dan alleen gehoorbeschadiging en crowdsurfing.

De veelal dronken bezoekers sprongen botsend tegen elkaar op en regelmatig dook er iemand van het podium in het publiek. Stagediving was erg populair, maar soms ging het mis. Een jongen die volhing met piercings, veiligheidsspelden en spijkers maakte aanstalten om te gaan duiken, toen de voorste rijen zich spleten als de Rode Zee en onze Mozes-tegen-wil-en-dank in de diepte viel. Punker of niet, niemand wilde zich bezeren aan al die versiersels.

Je ziet nauwelijks lelijke mensen die crowdsurfen, het risico op valpartijen is te groot. Hoe anders was dat gisteren bij Lowlands. Een leuk meisje liet zich door vele gretige handen richting podium varen. Ook hier ging het niet volgens de regels, omdat iemand onderweg een borst van het meisje zou hebben betast.

Van een zelfde portie beschaving getuigde zanger Sam Carter die pardoes het concert van zijn Britse band Architects stillegde. Huizen ontwerpen kan hij kennelijk niet, maar zijn geliefde krachtterm ‘fucking’ metselde als liederlijk cement zijn tirade aaneen. Hij was vast jaloers…

Crowdsurfen

Ik koop niet aan de deur

De bel gaat. Man en vrouw op de stoep. Blauwe broeken en witte shirts met logo. Op het trottoir staan nog eens twee twintigers, vermoedelijk om wat te leren van het aanstaande klantcontact. Aangezien het gaat om de zoveelste energiemaatschappij zal ik hen niet teleurstellen.

“U bent vast de hoofdbewoner van dit adres”, zegt de man.
“U wilt mij vast iets verkopen”, zeg ik. “Maar kopen doe ik niet aan de deur.”
“We kunnen ook binnen verder praten”, probeert de man gevat.
Zij mag binnenkomen, als jullie met zijn drieën ondertussen de voortuin schoffelen”, stel ik voor.

Het enige dat ik weleens koop aan de deur zijn kinderpostzegels, maar die verkopertjes laat ik zeker niet binnen en geef ik ook geen snoepjes meer, want daar krijg je tegenwoordig alleen maar gedonder van. Gaston van de Postcodeloterij zouden wij vroeger toen wij nog meespeelden ook aan de deur hebben laten staan: “Gooi die cheque maar in de brievenbus en nu snel ophoepelen met die hysterische uitgelatenheid, anders roep ik de tuinman!”

Aangezien ik veel thuis werk zie ik ze vaak al op afstand in de straat. “Ik vond het een zeer aangenaam gesprek”, zei ik pas na een kwartier tegen een leuke dame. “Maar verder kan ik niks voor je betekenen.”

Van de colporteurs zijn de Jehova’s het best herkenbaar: ze dragen van die oubollige zondagse kleren en opereren in groepjes van vier of vijf, waarna ze zich afsplitsen om hun huis-aan-huis-geloofsterreur te plegen. Als klein jongetje herinner ik me dat ze bij ons aanbelden met de boodschap: “We komen voor de leer van Jezus Christus”, waarop mijn vader verrassend bijdehand reageerde: “Die hebben we gisteren al teruggebracht.”

Plots vraag ik me af hoe ik van de nood een deugd kan maken. Als lucratief alternatief voor het onkruid wieden zet ik een krukje met een oude laptop in de gang. Elke verkoper mag vanaf vandaag een verkooppraatje van vijf minuten houden mits hij voor mij een online enquête invult. Met een beetje geluk kan ik dan een paar honderd euro per maand verdienen door alleen maar ja te knikken. Snel kijken of ik die gasten van de energiemaatschappij nog in de straat zie: dat is vier voor de prijs van één!

Colporteur

Gebruiksaanwijzingen, wie haat ze niet?

Vroeger las ik nooit gebruiksaanwijzingen: te lang en te voorspelbaar. Dat gedrag veranderde nadat ik een blender had gekocht, de kan op het onderstel had geplaatst en tot de conclusie kwam dat het ding defect was. Nadat ik de blender had teruggebracht, mijn beklag had gedaan bij de verkoper en een nieuw exemplaar had ontvangen, las ik op pagina 53 dat je de kan voor gebruik eerst een kwartslag moet draaien.

Gebruiksaanwijzingen bevatten vaak teveel – en vooral overbodige – informatie. Een haardroger moet je niet gebruiken als je slaapt; na het innemen van hoestsiroop mogen kinderen geen auto besturen of machines bedienen; een diepvriesmaaltijd moet je voor het serveren eerst ontdooien; en ‘probeer de kettingzaag niet te stoppen met uw hand of genitaliën’. Het staat er echt.

Veel dingen liggen voor de hand, maar zijn een kwestie van goed lezen. Dat Heineken goed boert in Amerika wil niet zeggen dat bij ons in de polder de beschaving hoogtij viert bij een avondje stappen. Dat roken een teer onderwerp blijft, veel taxichauffeurs hun klanten afzetten en sommige glazenwassers ladderzat zijn, is even begrijpelijk als de tennisclub die liever geen eikels op de baan wil.

Als je in de krant leest dat ‘een verdachte van liquidatie op de A73 is vrijgelaten’, rijd je de volgende dagen toch extra alert op deze autoweg door Limburg.

Op het prikbord in onze keuken hangt een kaartje met een 0900-nummer en een tekst die nog niet eerder tot mij was doorgedrongen: ‘Bel voor spoedeisende zorg ’s avonds, ’s nachts of in het weekend’.

Aangezien mijn omgang met elektrische apparaten soms even onbeholpen is als met verpakkingen en transgenders, heb ik besloten om mijn onlangs aangeschafte papiervernietiger voor de zekerheid nooit meer overdag te gebruiken.

Gebruiksaanwijzing

Recensie: Wolf and Sheep

Het natuurgetrouwe Afghaanse drama Wolf and Sheep toont het traditionele leven van een klein Afghaans bergdorpje door de ogen van herderskinderen.

In deze afgesloten gemeenschap is je status bepaald door het aantal stuks vee en worden de mysteries van het leven verklaard door oude verhalen. Deze film laat zien hoe overzichtelijk het leven kan zijn.

Lees hier de recensie

Wolf and Sheep

Zijn er personages nodig voor een speelfilm?

Op InDeBioscoop wisselen redacteuren regelmatig van gedachten over film. In deze aflevering van ‘Ondertussen, op de redactie’ gaat het om de vraag: Zijn er personages nodig voor een speelfilm? 

“Er speelt de onuitgesproken aanname dat een speelfilm over karakters, personages, moet gaan. Daar wordt de film op beoordeeld. Maar is dat idee niet een beetje ouderwets geworden?”

Lees hier deze ‘Ondertussen, op de redactie’

La Notte

 

Afslanken met fipronil

Wie wil afvallen, leest op het internet het volgende: shakes, smoothies, kurkuma, groene thee, appelazijn, sinaasappels, wiet, speed, tarwegras, laserbehandelingen, aardbeien, hypnose, stress, roken, acupunctuur, wandelen, goji-bessen, bananen, kunstmatige intelligentie, folie, viagra, coldpacks, aloe vera, rode peper, melk, honing met kaneel, geen honing met kaneel, koffie, koolhydraten, een maagverkleining, enzovoorts. Je kunt natuurlijk ook na elke maaltijd een vinger in je keel steken of simpelweg stoppen met eten.

De laatste modetrend is fipronil. Deze insecticide – vroeger een beproefd middel tegen luizen, vlooien en teken – komt kinderlijk eenvoudig in de voedselketen terecht en is ideaal bij een eierdieet. Het eten van veertig eieren per week zorgt niet alleen voor een blijvend vol gevoel, sterker nog: eieren met de goede codes tasten ook je nieren, lever en schildklier aan. Bewegen is niet langer nodig.