Recensie: The Eyes of My Mother

Hoewel ik geen uitgesproken horrorliefhebber ben, kijk ik deze films soms om mijn horizon te verbreden. Zeker als rond spattend bloed niet de belangrijkste motivatie van de makers is.

The Eyes of My Mother is een psychologisch horrordrama met arthouse-trekjes. Na deze nachtmerrie van krap vijf kwartier wil je nooit meer in je eentje in het donker een boerenschuur betreden.

Lees hier de recensie

Blaren voor een gladiool

Onze voorouders moesten soms heel veel kilometers lopen om een goed stuk vlees op tafel te kunnen zetten, tegenwoordig overleeft men blaren voor een gladiool.

In deze tijd van overvloedige luxe voelen sommige mensen zich al snel trots en onoverwinnelijk na vier dagen lichamelijke last. We hebben het dan niet over het beklimmen van de Mount Everest zonder zuurstofmasker waarbij er vingers en tenen door bevriezing afsterven, maar over wandelen.

Lange wandeltochten vergen veel van je lichaam, maar brengen je hersenen tot rust, vertelt psychiater Bram Bakker in een reportage vanuit Nijmegen. Stress, angst, slapeloosheid en vermoeidheid (jawel) verdwijnen. Hij vergeet voor het gemak dat je ook klachten kunt krijgen: bonzend hoofd, hartkloppingen, pijn op de borst en overgeven. De een door ongewone fysieke inspanning, de ander door alle hysterie, marsmuziek en hoempa.

De geest komt het best tot rust in stilte. Door meditatie of in de natuur. De camera zoomt in op een meisje van een jaar of twintig op Via Gladiola. Ze loopt helemaal alleen, zwaait niet, doet niet gek en heeft een ontroerende sereniteit in de ogen. Nog een paar honderd meter en ze heeft haar doel bereikt. Ik ben trots op haar.

The Last Waltz: Toen muziek nog uniek en oprecht was

“This film should be played loud!” Ik zal het nooit vergeten toen ik in 1978 als middelbare scholier naar de bioscoop ging en een plaatsje bemachtigde tussen overwegend oudere hippies en rockers.

The Last Waltz mocht dan wel het afscheidsconcert van The Band zijn, voor mij betekende deze film de eerste kennismaking met grote muzikanten op het witte doek.

Lees hier mijn jeugdherinnering

Echte liefde

In het programma Jinek verklaarden twee gasten de liefde aan de Telegraaf. De een schreef er een boek over (we leven in een vrij land), de ander was verlekkerd op die grote chocoladekoppen. Het is prima als een kop creatief is en prikkelt om het artikel te lezen. Het is bewonderenswaardig als je de tekst eronder helemaal kunt uitlezen.

Ik herinner me hoe ook andere dagbladen weleens uit de slof schoten. ‘Knol op hol’, kopte het AD in 1988 groot op de voorpagina nadat Monique Knol Olympisch kampioen wielrennen op de weg was geworden. Ook onvergetelijk is het Eindhovens Dagblad dat Europees kampioen PSV in het zelfde jaar naar de Champignons League loodste. De lokale groenteman maakte overuren.

Veel liefde vandaag in de Telegraaf, bijvoorbeeld bij vakantiegangers: ‘Verzopen campinggasten houden vol.’ Dierenliefde: ‘Een familie uit Lelystad nam Stampertje mee naar Bonaire, ondanks dat het ticket van het dwergkonijn duurder was dan dat van hun kinderen.’ En deze: ‘Het lukte een Australiër een blikje bier op een binnenlandse vlucht in te checken.’ Bij de Telegraaf is het vier seizoenen lang komkommertijd.

Echte liefde is soms verrassend dichtbij. Mijn dochter en haar vriend vieren hun welverdiende vakantie en kijken naar een serie op Netflix. Als gestoken door een wesp springt mijn wannabe-schoonzoon van de bank en rent naar buiten. Even later komt hij glunderend terug. Hij heeft een zeldzame Pokémon voor haar gevangen: Onix. Ik heb direct gebeld, de Telegraaf is onderweg.

Essay: Logische weg naar de perfecte film

Martin Scorsese is vooral bekend van zijn misdaadfilms en biografieën. Met mannen in de hoofdrol.

De vijf romantische drama’s, die hij maakte in de eerste helft van zijn carrière, zijn nagenoeg onderbelicht gebleven, maar blijken essentieel voor zijn ontwikkeling als filmmaker. In het kader van de Martin Scorsese-maand op InDeBioscoop schreef ik hierover een essay.

Lees hier het essay

Recensie: La fille de Brest

La fille de Brest registreert een van de vele verhalen over de nobele strijd van de eenling tegen een verderfelijke organisatie.

Het biografische drama gaat over de bijna kansloze strijd van een longarts tegen een farmaceutisch bedrijf en is gelukkig niet overdreven sentimenteel.

Lees hier de recensie

La fille de Brest

 

Wat is er zo edel aan een paard?

Eindelijk, de hondenbelasting wordt afgeschaft. Minister Plasterk heeft de bestrijding van discriminatie verlegd van mens naar dier: ‘waarom niet voor een poes en wel voor een hond?’ Nu we het er toch over hebben: waarom wel voor een hond en niet voor een paard?

Sommigen noemen het paard een edel dier. Dat zijn mensen die niet wonen in een gemeente waar je tijdens het wandelen over de knollen struikelt. Een hond bout, maar een paard mest. Aan het produceren van twintig kilo stront per dag is weinig edels aan. Waarom heeft een paard trouwens een hoofd met manen in plaats van een kop met haren, en benen waar bij een hond de poten zitten?

Anky van Grunsven mocht haar dressuurpaarden dan wel goed hebben afgericht, wie hier zijn neus in het buitengebied steekt weet beter. Ik zie weleens hondenbezitters met een schepje en plastic zakje lopen, maar nooit ruiters met een schop en kruiwagen.

Daarom pleit ik voor een ophokplicht voor paarden die zich te goed voelen voor een drollenvanger of paardenluier. Tevens maak ik van de gelegenheid gebruik om álle belastingen af te laten schaffen.

De kracht van een elleboog

Vallen is de normaalste zaak voor een profwielrenner. Na zijn carrière kan hij direct aan de slag als biologieleraar: weinig anderen die zo goed weten hoeveel botten er in het menselijk lichaam zitten. De hedendaagse wielrenner is de ultieme feniks die uit de as verrijst.

Peter Sagan is uit de Tour de France gezet. De Sloveense sprinter, wereldkampioen wielrennen en smaakmaker van het peloton, deelde in de finale een elleboog uit aan zijn Britse collega Mark Cavendish die op topsnelheid tegen een dranghek knalde en met een schouderbreuk de wielerronde onvrijwillig moest verlaten. De beslissing van de Tour-jury zou terecht zijn, mits zij niet eerst een andere straf had uitgedeeld. Het roept de vraag op hoe consequent deze juryleden hun eigen kinderen hebben opgevoed.

De videoscheidsrechter in het voetbal is bedoeld om scheidsrechterlijke dwalingen tegen te gaan. Het tegenovergestelde is waar. Tijdens de finale van de Confederation Cup tussen Duitsland en Chili deelde een Chileen een welbewuste (en volgens sommigen terechte) elleboogstoot uit aan een Duitser. Na veel gesteggel volgde een gele kaart, waar een rode kaart op zijn plaats was geweest. Laten we afspreken dat slechts drie keer per wedstrijd de videoscheidsrechter mag worden geraadpleegd, en alleen door de aanvoerder. Andere bemoeiallen gaan verplicht op wielrennen.

Ook onze weergoden delen regelmatig een elleboog uit. Gisteren viel er voor het eerst hagel in het Afrikaanse land Kenia. Het klimaat gedraagt zich als een op hol geslagen wielerpeloton en er zijn dringend concrete maatregelen vereist. Terwijl de elleboog in de sport moet worden uitgebannen, heeft de politiek dringende behoefte aan een elleboog. Niet de traditionele elleboog – om je ten koste van anderen op het pluche te werken – maar een ongenadige linkse directe.